Abraham jest ojcem wierzących czasu Mesjańskiej Łaski Chrystusa ponieważ jego usprawiedliwienie otrzymane w starym testamencie zostało przydzielone z wiary przez uwierzenie Bogu w to że otrzyma potomstwo - wówczas warunkowo o tę wiarę która była dla Abrahama warunkiem jego zbawienia, Abraham był z niej usprawiedliwiony tak długo jak prawdziwie w nią wierzył.
Abraham został przetestowany czy prawdzie w nią wierzy gdy Bóg kazał mu zabić Izaaka – utrata Izaaka oznaczała by że obietnica w którą pokładał dla zbawienia nadzieje Abraham była fałszywa i się nie stanie - gdyby decyzją Abrahama było nie wykonać rozkazu i zwątpić w prawdomówność obietnicy; Abraham nie zostałby usprawiedliwiony.
Lecz Abraham wydał owoc prawdziwej wiary wyrażony swoim uczynkiem do samego końca - uznał że Bóg dotrzyma obietnicy nawet jeżeli Izaak umrze bo wzbudzi go wówczas z martwych i owocem wyrażenia jego prawdziwej wiary był uczynek próby złożenia Izaaka w ofierze.
Tak też Abraham z wiary w obietnicę został usprawiedliwiony a jego wiara została potwierdzona owocem zgodnego z nią uczynku. Dlatego
o nim napisano: I wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało ku usprawiedliwieniu, i nazwany został przyjacielem Boga. Widzicie, że człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary.
Chrześcijanie nie są zbawieni jak Abraham z usprawiedliwienia na podstawie wiary w otrzymanie potomstwa lecz z Ewangelii krzyżowej Mesjasza Pana Jezusa Chrystusa i Jego pełnej ofiary i Jego przypisanej sprawiedliwości za zbawionego, nasza wiara przeciwnie do Abrahamowej nie wymaga od nas potwierdzenia jej uczynkiem próby zabicia potomka
W naszym przypadku jednak Bóg nadał inne sposoby wyrażenia prawdziwości wiary uczynkami przed ludźmi i Bogiem.
Próby prawdziwości naszej pełnej wiary Chrystusowej są odrzuceniem zaparcia się Ewangelii Chrystusowej przez którą chrześcijanie są zbawieni z łaski; Bóg widzi akt zaparcia się wiary w Ewangelie za hipokryzję i deklaracje fałszywości wiary podobnie jak widziałby tak odmowę Abrahama w zabiciu syna
Prawdziwie wierzący chrześcijanie odmawiając zaparcia się wiary, swoim czynem potwierdzają jej prawdziwość - usprawiedliwienie więc z uczynków z Jakuba 2:24 ma charakter potwierdzenia zbawczej wiary przed Bogiem i ludźmi w momencie jej próby; wiary przez którą Chrześcijanie otrzymują pełne zbawienie w momencie uwierzenia w Chrystusa - próba wiary wyrażona czynem jest potwierdzenie jej autentyczności w ufności
Łaska Chrystusowa zakrywa grzech wierzących zastępczą sprawiedliwością Chrystusa przez wiarę - zaprzeczenie wierze, odejście od wiary, lub manifestowane uczynkiem zaparcie się wiary Bóg uznaje za odrzucenie łaski która jest udzielona warunkowo przez ewangelię Chrystusową tym którzy w nią wierzą
A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania. Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają i giną, lecz z tych, którzy wierzą i zachowują duszę.
Hebrajczyków 10:38-39
A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie, I przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.
I Kor 15:1-2
Zgodnie z Protestancką ewangeliczną pozycją i słowami Jezusa i Pawła, Jakub ukazuje że żywa (zbawcza) prawdziwa wiara w ewangelie - nie w to że Bóg jest jeden o czym wiedzą demony i drżą bo nie jest to nawet ewangelią (Jakuba 2:17-19) - zawsze wydaje owoc przywołując praojca wierzących Abrahama który wierząc że Bóg jest jeden nie był hipokrytą w swej wierze i potwierdził Bogu swoją wiarę
Rola uczynków w usprawiedliwieniu jest ograniczona do bycia zewnętrzną manifestacją usprawiedliwiającej prawdziwej wiary w ewangelie - to jest ufaniem w Chrystusa i trzymaniem się zaufania w Ewangelie zbawienia mimo wątpliwości tego świata do końca życia ziemskiego.
Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; A teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego.
2 Tym 4:7
